Terwijl Nico leeft in slowmotion, is Lon op vakantie. Onze vakantie. Die we samen geboekt hadden, zoals de afgelopen jaren altijd deze week. Waarvoor jij een jaar geleden al het asiel hebt geregeld voor die terror pup van je (of heet dat geen asiel als je haar weer ophaalt?) De vakantie waarop jij nu niet mee kan, omdat jij nog midden in de chemo zit.

Een goede bekende vindt mijn schrijfstijl oppervlakkig. Zoiets zet je aan het denken. Ben ik oppervlakkig? Wat is dat eigenlijk?  En is het erg?

Ik trek zeikende mensen écht niet. Geen greintje geduld voor. Van die types die altijd iets te klagen hebben. Baan kwijt, relatie uit, baas doet lelijk, het weer te nat of juist te droog, het eten te duur of te weinig, niemand om wat mee te doen of juist te veel mensen om zich heen. De hele wereld is tegen ze, en het is nooit hun eigen schuld. Echt, ik word hier oprecht boos over. Pak de regie! In Godsnaam!