Botox en fillers zijn niet hetzelfde. Van die mensen die roepen: “Oh, afschuwelijk, zo’n vrouw met van die opgespoten botoxlippen.” Dat zijn dus geen botoxlippen, dat zijn fillers. Botox is een spierverslapper. Een filler is, je verwacht het niet, iets dat opvult. En voordat je nu denkt: boeiend. Nee. Het is niet boeiend. Want het gaat me niet om die lippen. Het gaat me om het feit dat mensen iets vinden. Hardop. Met overtuiging. Over iets waar ze dus geen verstand van hebben.

Ik heb een ongezonde obsessie met feestjes in een zaaltje. Ja. Ik zeg het maar gewoon hardop. Je kent ze wel, de zaalfeestjes. Met zo’n systeemplafond, bitterballen die net te heet zijn en een dj die YMCA en Disco Inferno draait. Love it. Ik weet niet wat het is, maar dat zaaltje is in mijn hoofd uitgegroeid tot iets mythisch. Alsof je pas echt meetelt als iemand een ruimte huurt voor jouw bestaan.

Mijn imago is dat ik altijd aan de bubbels zit. En ja, op vakantie klopt dat beeld soms. Maar in het dagelijks leven valt het reuze mee. Ik drink regelmatig, maar ik heb doorgaans een ijzeren zelfbeheersing. Ik weet wanneer ik moet stoppen en dat doe ik ook. Ik zou graag minder drinken. Of helemaal niet. Maar ja, dan zit je in een restaurant en is het feestelijk. Of het is vakantie en er is cava. Dan ga ik toch weer mee, want het is gezellig. En ik vind het lekker. En ik hou van bubbeltjes.