Feestjes in zaaltjes

Vriendin, ik weet dat jij iets had met zo’n Sarah-pop in de tuin toen je 50 werd. Jij bent waarschijnlijk de enige vrouw in Nederland die er wél een wilde. Zo heb ik dus een ongezonde obsessie met feestjes in een zaaltje. Je kent ze wel, de zaalfeestjes. Met zo’n systeemplafond, bitterballen die net te heet zijn en een dj die YMCA en Disco Inferno draait. Love it. Ik weet niet wat het is, maar dat zaaltje is in mijn hoofd uitgegroeid tot iets mythisch. Alsof je pas echt meetelt als iemand een ruimte huurt voor jouw bestaan.

Toen mijn man 50 werd, deden we het. Zaaltje. Toen hij 60 werd, weer. Zaaltje. Maar bij mij gooit het universum er altijd drama overheen. Toen ik 40 werd, zat de man aan de chemo. Toen ik 50 werd, overleed mijn vader een week ervoor. Toen we 25 jaar getrouwd waren, zat de man in de wacht voor een operatie. Het lijkt wel alsof hij het expres doet. Zelfs bij de feestjes-in-zaaltjes van mijn vriendinnen is hij nét dat weekend ziek, zwak en misselijk en sta ik daar weer alleen. Nooit tijdens de motorbeurs. Ik insinueer niks, maar verdacht is het wel.

En ondertussen ontwikkelde ik dus een lichtelijk, nou ja zeg maar gerust zwaar, jaloerse trek als vriendinnen wél een surprise party krijgen in een zaaltje. Niet vanwege de surprise. Ik hou helemaal niet van verrassingen. Ik wil controle, weten wat ik aanheb, wie er komt. Maar het idee dat iemand denkt: we regelen iets voor de meid. Ze is het waard om ruimte voor te maken. Letterlijk. Een ruimte. Met slingers. Bitterballen. Mensen die speciaal hun agenda vrijhouden voor jou.

Laatst waren we bij vrienden die 25 jaar getrouwd waren. In een zaaltje natuurlijk. Met een kind dat een speech hield. Prachtig. Dan denk ik toch stiekem: ik wil dit ook. Alhoewel, niet eens heel stiekem hoor, ik klaag er hardop en veelvuldig over dat ik nooit een zaaltje of een speech krijg. Zo kinderachtig ben ik dan ook wel weer.

Slaat nergens op. Wij geven fantastische feesten in onze tuin. En op onze 25-jarige trouwdag hadden vrienden heel lief een tafeltje in de kroeg versierd, taartje erbij. Helemaal top. Afgelopen trouwdag namen mijn moeder en mijn zus een taartje met een fonteintje mee naar de kroeg, komt op hetzelfde neer. Maar toch. Dat zaaltje.

Het is niet nodig. Zonde van het geld. Maar ik wil het. Dus bij deze: bereid je maar voor. Als ik zestig word, komt er een zaaltje. Met een dresscode. Met speeches (ik reken op je!). Met een DJ die Proud Mary draait waar ik dan als een echte boomer op dans. Uit de maat, want dat is mijn ding. Dan ben ik de koningin van het systeemplafond!

Terug naar alle blogs

We hebben onze 25-jarige bruiloft een half jaar later alsnog gevierd, hoor. Was fantastisch. Maar niet in een zaaltje. ;-)