Vriendin, het heeft even geduurd maar daar ben ik weer! Inmiddels alle behandelingen achter de rug, met een rondje bestraling als kers op de taart. Nu ben ik bezig met revalidatie, pittig maar wel leuk. En: ik heb weer haar! Het mooiste kapsel wat ik ooit gehad heb, puur omdat ik onder de indruk ben van mijn lijf, dat na al die toestanden gewoon weer haar uit mijn hoofd (en andere plekken) duwt. En laat ik even duidelijk zijn: dit is geen kapsel dat door een kapper bedacht is

Botox en fillers zijn niet hetzelfde. Van die mensen die roepen: “Oh, afschuwelijk, zo’n vrouw met van die opgespoten botoxlippen.” Dat zijn dus geen botoxlippen, dat zijn fillers. Botox is een spierverslapper. Een filler is, je verwacht het niet, iets dat opvult. En voordat je nu denkt: boeiend. Nee. Het is niet boeiend. Want het gaat me niet om die lippen. Het gaat me om het feit dat mensen iets vinden. Hardop. Met overtuiging. Over iets waar ze dus geen verstand van hebbe

Ik heb een ongezonde obsessie met feestjes in een zaaltje. Ja. Ik zeg het maar gewoon hardop. Je kent ze wel, de zaalfeestjes. Met zo’n systeemplafond, bitterballen die net te heet zijn en een dj die YMCA en Disco Inferno draait. Love it. Ik weet niet wat het is, maar dat zaaltje is in mijn hoofd uitgegroeid tot iets mythisch. Alsof je pas echt meetelt als iemand een ruimte huurt voor jouw bestaan.

Vriendin! Ik herken zó veel in wat je schrijft . Mijn relatie met drank is ook niet de meest gezonde. Hoe vaak ik mezelf niet heb voorgenomen om er vanaf te blijven, en dan toch weer zwichtte. Want ja. Gezellig. Tegenwoordig drink ik bijna niet meer. Alleen bij speciale gelegenheden. (En met jou. Maar dat is  per definitie een speciale gelegenheid.) Als ik nu alleen al naar een fles wijn kijk, beland ik direct in een guilt trip. Alcohol en zeven soorten kanker en dat soort vr

Mijn imago is dat ik altijd aan de bubbels zit. En ja, op vakantie klopt dat beeld soms. Maar in het dagelijks leven valt het reuze mee. Ik drink regelmatig, maar ik heb doorgaans een ijzeren zelfbeheersing. Ik weet wanneer ik moet stoppen en dat doe ik ook. Ik zou graag minder drinken. Of helemaal niet. Maar ja, dan zit je in een restaurant en is het feestelijk. Of het is vakantie en er is cava. Dan ga ik toch weer mee, want het is gezellig. En ik vind het lekker. En ik hou

Mijn kankertraject was een soort omgekeerde puzzel. Eerst de operatie: tumor en poortwachterklier eruit, een maand lang elke werkdag bestralen, een paar maanden chemo, en tien jaar medicijnen slikken. Na de operatie moest ik wachten tot ze wisten hoe agressief mijn tumor was en of er uitzaaiingen waren. Nou, het was dus een snelle, agressieve jongen én ik had uitzaaiingen in mijn oksel. Dat betekende het volledige pretpakket. Alles achter elkaar, zonder ooit nog enige tussent

Ik moet nog steeds lachen om dat in-je-blootje-op-de-galerij -verhaal. Na al die jaren. Vooral omdat ik ‘hem’ ook ken en precies weet wat voor type het is. Wist je trouwens dat ik zo ook ooit met ‘de vriendin van’ geconfronteerd ben? Gewoon volledig aangekleed, dat dan weer wel. Ze wilde met me praten. Dat gesprek mondde uit in een verrassend gezellige avond, waarna zij besloot haar verkering te beëindigen — want ze pasten toch al niet meer bij elkaar. Hij dacht daarna dat d

We gaan even terug naar onze studententijd in good old Tilburg, ik gok 1992. Het was wederom een mooie man. Natuurlijk. We hadden wat je zou kunnen noemen: leuke avonden. Mijn moeder zou het poëtisch ‘een neukerdje’ noemen, maar ik dacht bij elke nieuwe beau dat dit de liefde van mijn leven was. Hij had een ex-vriendin. Dat was uit. Echt uit. Bladibla. En dus lag in daar in zijn bed. Lekker. Warm. Ontspannen. Tot ik n sleutel in het slot hoorde en zij daar stond. Zijn ex-vrie

ik heb ooit een Audi gekocht voor een man. Ja. Dat lees je goed. Geen weekendje weg, geen bos bloemen met een lintje, geen gouden ring (ja, die ook, maar dat vergeten we voor het gemak even). Een Audi. Met een lening op mijn naam. Omdat: liefde.

Eind november had ik mijn laatste chemo. Dat hebben wij goed gevierd, in een oververhitte hotelkamer. Briljant idee, 10/10 would recommend (ik pleit ook voor herhaling op korte termijn). Ik dacht echt: zo, dit was het dan . Het ergste achter de rug. Tijd om langzaam weer mens te worden. Cute. In de wondere wereld van Nico bestaat zoiets als rust natuurlijk niet. Elk hoofdstuk eindigt hier standaard met wordt vervolgd . Afgelopen week zat ik in het ziekenhuis voor een gesprek

Terwijl Nico leeft in slowmotion, is Lon op vakantie. Onze vakantie. Die we samen geboekt hadden, zoals de afgelopen jaren altijd deze week. Waarvoor jij een jaar geleden al het asiel hebt geregeld voor die terror pup van je (of heet dat geen asiel als je haar weer ophaalt?) De vakantie waarop jij nu niet mee kan, omdat jij nog midden in de chemo zit.

Sterk zijn is niet altijd stoer doen. Dat kan ook gewoon doorgaan zijn, terwijl je hoofd in de mist hangt. En dat is precies wat Nico doet. Doorgaan.

Een goede bekende vindt mijn schrijfstijl oppervlakkig. Zoiets zet je aan het denken. Ben ik oppervlakkig? Wat is dat eigenlijk?  En is het erg?

Eeuwige slachtoffers? De vrouwen met fouten kunnen er niets mee, vooral omdat ze zelf absoluut niet zo zijn. Je hebt niet altijd invloed op wat je overkomt, wel hoe je ermee omgaat. Dus stop met zeuren en kom in actie.

Ik trek zeikende mensen écht niet. Geen greintje geduld voor. Van die types die altijd iets te klagen hebben. Baan kwijt, relatie uit, baas doet lelijk, het weer te nat of juist te droog, het eten te duur of te weinig, niemand om wat mee te doen of juist te veel mensen om zich heen. De hele wereld is tegen ze, en het is nooit hun eigen schuld. Echt, ik word hier oprecht boos over. Pak de regie! In Godsnaam!

Lon, wat je vorige keer schreef, ik herken het helemaal. Eigenlijk al vanaf de titel: “ Ze hoeven niet op safari om gelukkig te zijn.”   Precies dat. Als je tegenwoordig op Instagram of andere socials kijkt, zou je bijna denken dat je je kind ernstig tekortdoet als je ze niet meeneemt op wereldreis. Walvissen spotten in Zuid-Afrika, huskytochten in Lapland of een ander spectaculair avontuur op een minstens zo spectaculaire locatie. Maar ik vraag me dan af: worden die kinderen

Heb jij weleens dat je ineens gaat twijfelen aan je hele opvoeding? Of je je kinderen wel genoeg hebt meegegeven? Soms scroll ik door Instagram en dan zie ik gezinnen die met hun kinderen op safari gaan in Zuid-Afrika. Of elk weekend in een fancy beach bar in Bloemendaal aan een smoothie zitten. Om de haverklap met zijn allen sjiek uit eten. En dan denk ik: dit doe ik allemaal niet.

Ik voel me soms de slechtste vriendin ever. Ik heb een hoop geweldige vrouwen om me heen die ik écht beschouw als goede vriendinnen. Toch spreek ik er maar een paar regelmatig.

Soms is het gek hoe snel alles kantelt. Waar ik een paar weken geleden nog compleet uitgeput door het leven strompelde, voel ik me nu...

Ik ben gek op flirten, maar als het op one night stands aankomt: daar ben ik dan weer niet onverdeeld enthousiast over. De pro’s lijken me duidelijk: geen verplichtingen, geen gezeur, geen ruzies en compromissen. Lekker doen wat je zelf wilt, jij bent de enige die telt. Zit wat in, maar toch pleit ik in dit geval tégen de one night stand. Niet uit een plotselinge aanval van moraalridderschap, maar omwille van de goede sex.