Vriendin! Ik herken zó veel in wat je schrijft . Mijn relatie met drank is ook niet de meest gezonde. Hoe vaak ik mezelf niet heb voorgenomen om er vanaf te blijven, en dan toch weer zwichtte. Want ja. Gezellig. Tegenwoordig drink ik bijna niet meer. Alleen bij speciale gelegenheden. (En met jou. Maar dat is  per definitie een speciale gelegenheid.) Als ik nu alleen al naar een fles wijn kijk, beland ik direct in een guilt trip. Alcohol en zeven soorten kanker en dat soort vr

Mijn imago is dat ik altijd aan de bubbels zit. En ja, op vakantie klopt dat beeld soms. Maar in het dagelijks leven valt het reuze mee. Ik drink regelmatig, maar ik heb doorgaans een ijzeren zelfbeheersing. Ik weet wanneer ik moet stoppen en dat doe ik ook. Ik zou graag minder drinken. Of helemaal niet. Maar ja, dan zit je in een restaurant en is het feestelijk. Of het is vakantie en er is cava. Dan ga ik toch weer mee, want het is gezellig. En ik vind het lekker. En ik hou

Mijn kankertraject was een soort omgekeerde puzzel. Eerst de operatie: tumor en poortwachterklier eruit, een maand lang elke werkdag bestralen, een paar maanden chemo, en tien jaar medicijnen slikken. Na de operatie moest ik wachten tot ze wisten hoe agressief mijn tumor was en of er uitzaaiingen waren. Nou, het was dus een snelle, agressieve jongen én ik had uitzaaiingen in mijn oksel. Dat betekende het volledige pretpakket. Alles achter elkaar, zonder ooit nog enige tussent

Ik moet nog steeds lachen om dat in-je-blootje-op-de-galerij -verhaal. Na al die jaren. Vooral omdat ik ‘hem’ ook ken en precies weet wat voor type het is. Wist je trouwens dat ik zo ook ooit met ‘de vriendin van’ geconfronteerd ben? Gewoon volledig aangekleed, dat dan weer wel. Ze wilde met me praten. Dat gesprek mondde uit in een verrassend gezellige avond, waarna zij besloot haar verkering te beëindigen — want ze pasten toch al niet meer bij elkaar. Hij dacht daarna dat d

We gaan even terug naar onze studententijd in good old Tilburg, ik gok 1992. Het was wederom een mooie man. Natuurlijk. We hadden wat je zou kunnen noemen: leuke avonden. Mijn moeder zou het poëtisch ‘een neukerdje’ noemen, maar ik dacht bij elke nieuwe beau dat dit de liefde van mijn leven was. Hij had een ex-vriendin. Dat was uit. Echt uit. Bladibla. En dus lag in daar in zijn bed. Lekker. Warm. Ontspannen. Tot ik n sleutel in het slot hoorde en zij daar stond. Zijn ex-vrie

ik heb ooit een Audi gekocht voor een man. Ja. Dat lees je goed. Geen weekendje weg, geen bos bloemen met een lintje, geen gouden ring (ja, die ook, maar dat vergeten we voor het gemak even). Een Audi. Met een lening op mijn naam. Omdat: liefde.

Eind november had ik mijn laatste chemo. Dat hebben wij goed gevierd, in een oververhitte hotelkamer. Briljant idee, 10/10 would recommend (ik pleit ook voor herhaling op korte termijn). Ik dacht echt: zo, dit was het dan . Het ergste achter de rug. Tijd om langzaam weer mens te worden. Cute. In de wondere wereld van Nico bestaat zoiets als rust natuurlijk niet. Elk hoofdstuk eindigt hier standaard met wordt vervolgd . Afgelopen week zat ik in het ziekenhuis voor een gesprek

Terwijl Nico leeft in slowmotion, is Lon op vakantie. Onze vakantie. Die we samen geboekt hadden, zoals de afgelopen jaren altijd deze week. Waarvoor jij een jaar geleden al het asiel hebt geregeld voor die terror pup van je (of heet dat geen asiel als je haar weer ophaalt?) De vakantie waarop jij nu niet mee kan, omdat jij nog midden in de chemo zit.

Sterk zijn is niet altijd stoer doen. Dat kan ook gewoon doorgaan zijn, terwijl je hoofd in de mist hangt. En dat is precies wat Nico doet. Doorgaan.