Mijn kankertraject was een soort omgekeerde puzzel. Eerst de operatie: tumor en poortwachterklier eruit, een maand lang elke werkdag bestralen, een paar maanden chemo, en tien jaar medicijnen slikken. Na de operatie moest ik wachten tot ze wisten hoe agressief mijn tumor was en of er uitzaaiingen waren. Nou, het was dus een snelle, agressieve jongen én ik had uitzaaiingen in mijn oksel. Dat betekende het volledige pretpakket. Alles achter elkaar, zonder ooit nog enige tussent

Ik moet nog steeds lachen om dat in-je-blootje-op-de-galerij -verhaal. Na al die jaren. Vooral omdat ik ‘hem’ ook ken en precies weet wat voor type het is. Wist je trouwens dat ik zo ook ooit met ‘de vriendin van’ geconfronteerd ben? Gewoon volledig aangekleed, dat dan weer wel. Ze wilde met me praten. Dat gesprek mondde uit in een verrassend gezellige avond, waarna zij besloot haar verkering te beëindigen — want ze pasten toch al niet meer bij elkaar. Hij dacht daarna dat d

Terwijl Nico leeft in slowmotion, is Lon op vakantie. Onze vakantie. Die we samen geboekt hadden, zoals de afgelopen jaren altijd deze week. Waarvoor jij een jaar geleden al het asiel hebt geregeld voor die terror pup van je (of heet dat geen asiel als je haar weer ophaalt?) De vakantie waarop jij nu niet mee kan, omdat jij nog midden in de chemo zit.

Sterk zijn is niet altijd stoer doen. Dat kan ook gewoon doorgaan zijn, terwijl je hoofd in de mist hangt. En dat is precies wat Nico doet. Doorgaan.

Soms is het gek hoe snel alles kantelt. Waar ik een paar weken geleden nog compleet uitgeput door het leven strompelde, voel ik me nu...

Vriendin, ik ga even klagen. Ik ben het inmiddels behoorlijk zat. En ik ben gefrustreerd, oh zo gefrustreerd. We zijn nu zo’n 2,5 maand onderweg in dit traject. De ergste chemokuur heb ik achter de rug en op dit moment zit ik in de ‘pauze’ tussen de kuren. Over 1,5 week start de tweede ronde: 12 weken lang iedere week prikken, pillen en pret (nou ja, pret…). Tijdens de afgelopen kuur zijn mijn rode bloedcellen er blijkbaar vandoor gegaan - het zinkende schip verlaten. Bedankt

Wanneer zelfs de vaatwasser een overwinning wordt Er waren dagen dat ik in de sportschool het dak eraf trainde. En nu zijn er dagen dat...

Kanker haalt je hele leven overhoop. Eén telefoontje en je bent van ‘gewoon mens’ ineens ‘patiënt’. Van de ene op de andere dag word je geleefd door ziekenhuisafspraken, controles en behandelingen. Je leven staat stil en gaat tegelijkertijd in sneltreinvaart. Maar dat geldt niet alleen voor de patiënt. Partner, kinderen, naasten; ze zitten in dezelfde trein. Zij krijgen geen chemokuren, scans of littekens, maar wel rake klappen.

Ja, die goedbedoelde adviezen? Die ken ik inmiddels wel. En de neef van de oom van de buurman die ternauwernood zijn...

Wat kun je doen als iemand in je omgeving kanker krijgt? Je voelt je machteloos, dat snap ik maar al te goed. Je wilt iets doen, maar hoe? Heel simpel: praktische steun. Geen vage toezegging als "Als er iets is, bel maar." Een patiënt heeft al genoeg aan z’n hoofd en voelt zich vaak bezwaard om iets te vragen. Wees duidelijk, concreet en direct.

Vriendin. Die vakantie? 100%! Zodra het ook maar enigszins kan, boeken we – en dan gaan we ons laven in den vreemde, in de zon. En ook...

Ja shit Nico, dit stond dus niet in de planning hè? Ik bedoel, leuk dat we elkaars voorbeeld zijn, maar hier had je écht niet achteraan...

Over borstkanker, verlies, plannen voor later. En kiezen voor leven 1 op de 7 vrouwen krijgt ermee te maken. Tot nu toe kende ik het...

Mijn man heeft kanker. Al 14 jaar. Ik ken hem langer ziek dan gezond. Daar ga je naar leven. Dat is soms positief, maar vaak ook niet.