Dat kan alleen maar goed gaan

Vriendin, het heeft even geduurd maar daar ben ik weer! Inmiddels alle behandelingen achter de rug, met een rondje bestraling als kers op de taart. Nu ben ik bezig met revalidatie, pittig maar wel leuk. En: ik heb weer haar! Het mooiste kapsel wat ik ooit gehad heb, puur omdat ik onder de indruk ben van mijn lijf, dat na al die toestanden gewoon weer haar uit mijn hoofd (en andere plekken) duwt. En laat ik even duidelijk zijn: dit is geen kapsel dat door een kapper bedacht is. Dit is meer… een biologisch experiment. Sommige plukken hebben duidelijk hun eigen agenda. Maar ik vind het prachtig.

Mijn lichaam blijkt een vrij efficiënte projectmanager te zijn. Serieus. Want terwijl ik zelf nog een beetje zat te bedenken hoe het allemaal verder moest, is mijn lijf blijkbaar gewoon aan het werk gegaan. Ik denk een interne memo rondgestuurd: “Beste collega’s, de behandelingen zijn afgerond. We gaan weer bouwen. Prioriteit: haar, wenkbrauwen en overige vegetatie. Tempo mag omhoog.” En aldus geschiedde.

Het is fascinerend om te zien hoe dat werkt. Ik heb daar nul invloed op. Ik kan geen knop indrukken, geen schema maken, geen Excelbestand openen. Mijn lijf doet het gewoon zelf. Blijkbaar is er ergens een afdeling ‘herstel & wederopbouw (H&W)’ die al die tijd rustig is blijven doordraaien. Respect.

Ondertussen ben ik dus begonnen met revalidatie. Sporten onder begeleiding. Dingen doen waarvan mijn conditie zegt: doe even normaal. Maar het is goed. Pittig, maar goed. En stiekem ook best leuk. Want eerlijk is eerlijk: na maanden medische-mallemolen voelt het bijna decadent om weer gewoon met iets normaals bezig te zijn. Zweten. Spieren die protesteren. Een lichaam dat zegt: “Oké, we gaan weer.”

Maar het állerbelangrijkste: we hebben weer een trip gepland. Ja vriendin, we gaan weer op pad! Man, wat kijk ik daarnaar uit. Zon. Strand. Cocktails. Groene thee (want wij als verstandige volwassenen letten echt op ons drankgebruik). Gewoon ergens zitten waar niemand je medische dossier kent en waar het enige moeilijke besluit van de dag is of je nog een drankje bestelt of toch even de zee in loopt.

Ik zat te denken: misschien kunnen we ergens een feestje-in-een-zaaltje crashen. Zo’n Spaans feestje in een zaaltje waar niemand precies weet wie wij zijn, maar waar we toch vrolijk binnenwandelen alsof we er al jaren bij horen. Een zaaltje met slingers, plastic stoelen en een bandje dat nét iets te hard staat. Wij die denken: dit ziet er gezellig uit. En een groep Spaanse tantes die ons na tien minuten adopteren en volproppen met eten. Zou me niets verbazen!

Het leven is weer een beetje terug aan het komen. Met een kapsel dat nergens op lijkt, een lichaam dat stiekem keihard aan het herstellen is, en plannen die weer verder gaan dan het volgende ziekenhuisbezoek. Ik moet er zelf nog aan wennen. Maar één ding weet ik wel: als mijn lichaam het tempo blijft bepalen, dan komt het allemaal wel goed. En zo niet… dan crashen we gewoon nog een Spaans feestje.

Dat kan eigenlijk alleen maar goed gaan.

Nog even...

Terug naar het blogoverzicht