Een drankje hoort erbij. Of toch niet?

Vriendin, ik heb énorm veel zin in onze volgende girls trip. Zon. Zee. Cava met kersjes. Veel cava. Maar tegelijkertijd moet ik bekennen dat ik een moeilijke relatie heb met alcohol. Mijn imago is dat ik altijd aan de bubbels zit. En ja, op vakantie klopt dat beeld soms. Maar in het dagelijks leven valt het reuze mee.

Ik drink regelmatig, maar ik heb doorgaans een ijzeren zelfbeheersing. Ik weet wanneer ik moet stoppen en dat doe ik ook. Ik heb maximaal twee katers per jaar. Elk bed waarin ik wakker werd, ben ik bewust ingestapt. Ik ben slechts één keer zo dronken geweest dat ik moest overgeven. Maar toen was ik 17 (en jij hield mijn haar vast terwijl ik op mijn knietjes voor de de wc van de Zino’s zat, remember?).

We doen collectief alsof alcohol gewoon een gezellig drankje is. Terwijl we allang weten dat het gelinkt is aan zeven soorten kanker en voor je hersencapaciteit ook niet echt bevorderlijk. Wat mij opvalt: 50-plussers drinken minstens zoveel als studenten. Juist de mannen in deze leeftijdscategorie maken de Dry January-meedoeners belachelijk. Ze noemen hun vrienden watjes als ze een 0,0 bestellen; een triest soort puberale groepsdruk die blijkbaar nooit stopt. Het is een zwaktebod: doen alsof je pas een 'echte vent' bent als je je gezondheid negeert.  

Ik zou graag minder drinken. Of helemaal niet. Maar ja, dan zit je in een restaurant en is het feestelijk. Of het is vakantie en er is cava. Dan ga ik toch weer mee, want het is gezellig. En ik vind het lekker. En ik hou van bubbeltjes.

Ik heb een enorme afkeer van dronken mensen. Echt. Ik kan pure walging voelen bij dat gebrabbel, die dubbele tong, dat lodderige hoofd. Ik vind het zó onaantrekkelijk dat ik iemand soms wekenlang niet normaal kan aankijken als ik hem zo heb gezien. Het is bijna alsof ik een trauma heb, een alcoholistische vader ofzo, maar dat is echt niet het geval. Misschien zit de pijn ergens anders: het is de totale overgave, het verlies van de regie wat me zo triggert.

Dronken mensen (en vooral mannen) roepen een woede in me op. Ik wil uitroepen: ken je grenzen! Waar is je zelfbeheersing? Waarom laat je de controle zo varen?! Ik vind het een teken van gebrek aan daadkracht en zelfkennis. En ja, dat oordeel is hard. Dat weet ik. Misschien oordeel ik zo hard omdat ik zelf die controle zo krampachtig vast wil houden.

Ik doe dus mee aan iets waar ik tegelijkertijd een afkeer van heb. Ik hink op twee gedachten en vind het moeilijk om daar een beleid of keuze in te maken. Dus ik ben benieuwd. Hoe sta jij erin?

Terug naar alle blogs