We stoppen ermee.

Nou ja, niet helemaal. Maar wel zoals we het nu doen. Het zit zo: we vinden het écht leuk om te schrijven. Bij elke blog denken we: ja dit, dit wil ik delen. Dit is wie wij zijn. Dit zijn de verhalen waar we zelf om moeten lachen, waar we iets bij voelen.

En dan… stilte. Geen reacties. Nauwelijks lezers. Alsof we tegen een muur praten terwijl we zelf denken dat we best iets te zeggen hebben. De enige momenten dat er wél iets gebeurt, zijn bij de ‘kankerverhalen’. Die pijnlijke, zielige stukken. Daar komt dan ineens reactie op. Herkenning. Medelijden. Engagement, zoals ze dat zo lekker noemen.

Maar dat zijn dus niet de verhalen waar we het meest van aan gaan. We willen schrijven over het leven. Over onze girls trips. Over het gezeik, het gelach, de ongemakkelijke momenten waar je later keihard om lacht. Over alles wat het leven leuk maakt, ondanks dat het soms ook gewoon ruk is. Alleen daar reageert dus niemand op.

Moeten we dan meer van die zware stukken schrijven? Onszelf een beetje uitwringen voor aandacht? Nou, nee dus. We willen juist de verhalen vertellen die we zelf leuk vinden. En kanker is op zich niet zo heel leuk, zeg maar.

Dus we stoppen met bloggen zoals we het de afgelopen anderhalf jaar deden. Onze tijd is namelijk ook wat waard. En laten we eerlijk zijn: tijd kunnen we maar één keer uitgeven. Dus als we er zoveel in stoppen, dan mag daar ook iets tegenover staan. Of in ieder geval het gevoel dat het ergens heen gaat. En dat is nu gewoon niet zo.

We blijven natuurlijk wel lekker op girls trips gaan. Sterker nog, daar komen de beste verhalen vandaan. En we gaan ook echt nog wel schrijven. Maar dan wanneer we er zin in hebben. Wanneer we denken: dit moet eruit. En dan gewoon via Insta (@vrouwen.met.fouten) of onze eigen kanalen (www.goedezin.nl, en op LinkedIn: Nicola, Lonneke). Gewoon omdat we het niet kunnen laten.

Maar deze manier? Waarin we braaf blogs zit te tikken voor saus, daar kappen we mee. Ciao!