Ik kocht een Audi voor een vriendje

Oh Nico, wat een ellende weer he? Jij met je onnodige onzekerheid dankzij een foutje van het ziekenhuis. Terwijl jij wacht op je uitslag, zal ik je eens vermaken met een van mijn mooiste fouten. Of nou ja, fout, noem het een leermoment. Komt ie: ik heb ooit een Audi gekocht voor een man. Ja. Dat lees je goed. Geen weekendje weg, geen bos bloemen met een lintje, geen gouden ring (ja, die ook, maar dat vergeten we voor het gemak even). Een Audi. Met een lening op mijn naam. Omdat: liefde.

Ik was 22 jaar en straalverliefd. De man in kwestie was knap, goed gekleed, kon geweldig dansen, was charmant en mysterieus. Het was zo’n man waarbij mijn vriendinnen wel een wenkbrauw optrokken. Met zijn Cartier brillen en gladde praatjes. Maar ik niet. Naïef als een jong kuiken en geen enkele hersencel beschikbaar voor gezond verstand. Bovendien hadden we het leuk. We gingen elk weekend op stap, kookten samen, lagen hele dagen in bed met Practice what you preach van Barry White op repeat, en ja, we maakten ruzie. Hoge toppen, diepe dalen. Achteraf gezien was het zenuwslopend, maar toen vond ik het vooral groots en meeslepend.

We waren twee, drie jaar samen. En vanaf dag één klopte er van alles niet. Ik mocht hem geen kaartje sturen. Niet bij hem langs gaan. Alleen bellen tijdens kantoortijden. Mijn moeder zei een keer voorzichtig: “Weet jij wel of dit allemaal wel goed zit?” En ik, vinnig: “Ik weet heus wel waar ik mee bezig ben!” Spoiler: dat wist ik dus niet. Of eigenlijk wel. Maar ik keek weg. Met volle overtuiging.

Tot de dag dat zijn andere vriendin belde. Die waar hij al jaren mee samenwoonde. Ik zat naast hem op de bank toen ze belde. Ik gaf hem onbewogen de telefoon en zei: “Hier is je vriendin.” Niet eens in shock. Want diep vanbinnen wist ik het natuurlijk allang. Alleen toen had ik dus al wel die lening afgesloten zodat hij een Audi kon kopen.

Het zal je niet verbazen dat de terugbetalingen op dat moment ook stopten. Nu denk je misschien: hoe dan? Waarom deed je dit? Simpel: omdat hij het vroeg. Omdat ik blind was en er alles voor over had dat hij bij mij zou blijven. Voor mij zou kiezen. En omdat ik, net als zoveel vrouwen, liever aan mezelf twijfel dan aan een man waar eigenlijk al vanaf het begin bij weg had moeten blijven.

Dit verhaal gaat niet over die Audi. En ook niet echt over hem. Want, verklaar me voor gek, ik denk met warme gevoelens terug aan die tijd. Dit gaat ook over hoe oneerlijk we soms voor onszelf zijn. Over hoe we signalen wegwuiven, grenzen oprekken en leningen afsluiten, omdat toegeven dat iets niet klopt pijnlijker voelt dan nog even volhouden.

Maar ik lach er nu om. Met lichte plaatsvervangende schaamte. Maar ook met zachtheid. Want die meid van toen wilde gewoon heel graag geliefd zijn. Net als iedereen. Dus als je ergens diep vanbinnen denkt: dit klopt niet helemaal, maar ik zal wel zeuren… Luister. Echt. Je hoeft geen Audi te kopen om genoeg te zijn.

Daar zat ik, in al mijn blinde verliefdheid

Terug naar het blogoverzicht