Vermist: een paar uur

Ik moet nog steeds lachen om dat in-je-blootje-op-de-galerij-verhaal. Na al die jaren. Vooral omdat ik ‘hem’ ook ken en precies weet wat voor type het is.

Wist je trouwens dat ik zo ook ooit met ‘de vriendin van’ geconfronteerd ben? Gewoon volledig aangekleed, dat dan weer wel. Ze wilde met me praten. Dat gesprek mondde uit in een verrassend gezellige avond, waarna zij besloot haar verkering te beëindigen — want ze pasten toch al niet meer bij elkaar.

Hij dacht daarna dat de weg volledig vrij was om met mij verder te gaan. En eerlijk is eerlijk: dat was hij ook. Alleen… ik vond er op dat moment niets meer aan. Dus verbrak ik ook die verkering. Zo’n 48 uur later. Oepsie.

De afgelopen weken waren hier allesbehalve luchtig. Spannend is nog zacht uitgedrukt. Afwachten wat uit het DNA-onderzoek zou komen, in combinatie met de hoe dan ook naderende operatie, heeft mijn bloeddruk bepaald geen goed gedaan. Vorige week vrijdag werd ik aan het eind van de middag gebeld door de arts: geen rare genen gevonden in mijn DNA. De opluchting was enorm. Mijn nagels waren inmiddels compleet kapotgebeten, maar dat nam ik er graag bij.

Inmiddels ligt ook de operatie achter me. En narcose blijft toch een van de meest onwezenlijke ervaringen die er zijn. Je bent er ineens niet meer. Geen controle. Niets. En dan ben je er weer. Geopereerd. Maar wel uren verder. Uren waarin — aan je lijf te voelen — van alles gebeurd is, maar waar jij niet bij bent geweest.

Toen ik daar op de verkoeverkamer lag, was ik enorm blij om mijn beide vriendinnen te voelen. Ze waren er nog. Door de spanning in de weken voor de operatie was ik heel erg bang dat de wijze mannen en vrouwen tijdens de operatie van alles zouden ontdekken, waardoor het toch nodig zou blijken te zijn om ze te verwijderen, wat ik dus pas zou merken als ik uit de narcose kwam. Ik heb daar echt een hele harde zucht van opluchting geslaakt toen ik ze allebei nog bleek te hebben.

Om 13.30 uur was ik thuis. In mijn eigen huis. En ik weet niet wanneer ik dat voor het laatst zó heb gewaardeerd. Nu is het herstellen, en komende week hoor ik van de wijze mensen wat er uit het weefselonderzoek is gekomen. Aan de hand van die uitkomst wordt bepaald wat er verder nog in mijn pretpakket zit en hoe het verder gaat. Maar de grootste obstakels zijn wel genomen. Dus: wanneer gaan we boeken?

Ze is thuis hoor!

Terug naar het blogoverzicht