Wanneer zelfs de vaatwasser een overwinning wordt Er waren dagen dat ik in de sportschool het dak eraf trainde. En nu zijn er dagen dat...

Kanker haalt je hele leven overhoop. Eén telefoontje en je bent van ‘gewoon mens’ ineens ‘patiënt’. Van de ene op de andere dag word je geleefd door ziekenhuisafspraken, controles en behandelingen. Je leven staat stil en gaat tegelijkertijd in sneltreinvaart. Maar dat geldt niet alleen voor de patiënt. Partner, kinderen, naasten; ze zitten in dezelfde trein. Zij krijgen geen chemokuren, scans of littekens, maar wel rake klappen.

Wat is een ick? Een ick is dat kleine, vaak onbenullige dingetje dat iemand ineens mega-onaantrekkelijk maakt. Wij noemden dat vroeger gewoon een ‘afknapper’, maar een ick is in mijn beleving net wat subtieler.

Ik heb commitment-angst. Dat klinkt dramatisch, dus ik noem het liever 'behoefte aan vrijheid'. Ik krijg al jeuk bij de gedachte aan afspraken voor volgende maand, laat staan theaterkaartjes kopen voor april volgend jaar. Wie bedenkt zoiets überhaupt? Alsof ik nu al weet of ik dan zin, tijd of überhaupt nog interesse heb! Misschien ben ik dan wel in het buitenland. Of dood, wie zal het zeggen.

Ja, die goedbedoelde adviezen? Die ken ik inmiddels wel. En de neef van de oom van de buurman die ternauwernood zijn...

Wat kun je doen als iemand in je omgeving kanker krijgt? Je voelt je machteloos, dat snap ik maar al te goed. Je wilt iets doen, maar hoe? Heel simpel: praktische steun. Geen vage toezegging als "Als er iets is, bel maar." Een patiënt heeft al genoeg aan z’n hoofd en voelt zich vaak bezwaard om iets te vragen. Wees duidelijk, concreet en direct.

Vriendin. Die vakantie? 100%! Zodra het ook maar enigszins kan, boeken we – en dan gaan we ons laven in den vreemde, in de zon. En ook...

Ja shit Nico, dit stond dus niet in de planning hè? Ik bedoel, leuk dat we elkaars voorbeeld zijn, maar hier had je écht niet achteraan...

Over borstkanker, verlies, plannen voor later. En kiezen voor leven 1 op de 7 vrouwen krijgt ermee te maken. Tot nu toe kende ik het...

Ik kom uit een gezin dat je gerust een matriarchaat mag noemen. Vrouwen waren en zijn belangrijk in mijn familie. Er waren wel mannen natuurlijk, maar mijn opa overleed al vroeg en mijn vader was nogal een stille. Maar mijn moeder… au contraire! Mijn moeder is een wervelstorm. (En ja, ik lijk angstaanjagend veel op haar.) Mijn zus is ook niet bepaald van het ingetogen soort. Dat betekende: een huis vol meningen en maandverband.

Je mening willen delen, en het dan toch maar niet doen. Ik snap je, vriendin. Ik snap je helemaal. Want ik doe het ook. Of liever gezegd:...

Soms heb ik ineens zin om iets op LinkedIn te zetten. Omdat ik ergens iets van vind. Omdat ik geraakt ben door een onderwerp. Of gewoon...

We zijn dan wel 50+, maar we doen ons best. Ik wil geen zuchtende, mopperende vrouw onder een dekentje op de bank zijn. Klagend over de overgang, de krakende knieën en de afnemende conditie. Ik ga de strijd aan. Ik push, pull, lift en squat dat het een lieve lust is. Mijn lijf mag dan ouder en een stuk zwaarder zijn, het doet het nog prima, met opvliegers en al.

Vriendin, ik wil even een heikel punt aansnijden: het lijf. Dat van ons, welteverstaan. Even voor mezelf sprekend: ik heb het jarenlang...

Ken je dat gevoel dat je hoofd één grote groepsapp is waarin iedereen door elkaar praat, niemand ooit iets afmaakt en er om de haverklap een gifje wordt gestuurd van een dansende banaan? Dat is dus mijn brein. Non-stop notificaties, nul structuur, en altijd nét op het moment dat ik denk: nu ga ik even rustig focussen.

Nou, als er iets complete búllshit is, dan is het wel het sprookje dat het je als zzp’er allemaal komt aanwaaien. Dat je in je...

Als freelancer verdien ik bakken met geld. Volgens Gerda. Waarom dat weliswaar zo is, maar Gerda het toch niet helemaal snapt, dat lees je hier.

Mannen. Ze kunnen je hart sneller doen kloppen met één opgetrokken wenkbrauw, en je daarna in één zin zó uit je hormonale roes knallen dat je je afvraagt: “What the hell was I thinking?!” Laten we het eens hebben over: wat maakt een man nou aantrekkelijk?

Wat een hysterisch goed verhaal blijft dat toch. Ongelooflijk eigenlijk hoe grenzeloos naïef we waren – en hoe volkomen onsterfelijk we...

Op mijn 17e ging ik een paar dagen naar Parijs, samen met mijn zus. Ik denk dat het al op avond één was, dat we op de